ഈ ഞായറാഴ്ച ഓരോ കുടുംബവും സ്വന്തം പേരുകളുടെ പട്ടികയുമായി വരുന്നു. അപ്പാപ്പന്മാരും അമ്മാമ്മമാരും, മാതാപിതാക്കൾ, ഒരുപക്ഷേ നേരത്തേ മരിച്ചുപോയ ഒരു കുഞ്ഞോ സ്നേഹിതനോ. വലിയ നോമ്പു തുടങ്ങുംമുമ്പ് സഭ അവരെയെല്ലാം ഒരു പ്രാർത്ഥനയിൽ ചേർക്കുന്നു. അതു ചെയ്യുന്നത് ഇങ്ങനെ തുടങ്ങുന്ന ഒരു സുവിശേഷംകൊണ്ടാണ്: ചെറിയ ആട്ടിൻകൂട്ടമേ, ഭയപ്പെടരുതു.
യേശു ഒരു വിചിത്രമായ കഥ പറയുന്നു. ദാസന്മാർ രാത്രി വൈകുംവരെ യജമാനനെ കാത്തിരിക്കുന്നു. ഒടുവിൽ അവൻ വീട്ടിൽ വന്ന് അവരെ ഒരുങ്ങിയവരായി കാണുമ്പോൾ, ശുശ്രൂഷ സ്വീകരിക്കാൻ അവൻ ഇരിക്കുന്നില്ല. അവൻ അര കെട്ടി അവർക്കു ശുശ്രൂഷ ചെയ്യുന്നു. അവൻ നമുക്കു തരുന്ന സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ ചിത്രം അതാണ്: തന്നെ കാത്തിരുന്നവരെ പരിപാലിച്ചുകൊണ്ട് കർത്താവുതന്നെ മേശയ്ക്കരികിൽ.
നമ്മുടെ നിക്ഷേപം പലപ്പോഴും നമ്മുടെ ദുഃഖം ഉള്ളിടത്താണ്. നാം സ്നേഹിച്ച് നഷ്ടപ്പെട്ടവർ നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം കൈവശം വെച്ചിരിക്കുന്നു. ആ നിക്ഷേപം കള്ളൻ അടുക്കാത്ത സ്വർഗ്ഗത്തിൽ സൂക്ഷിക്കാൻ യേശു പറയുന്നു. വാങ്ങിപ്പോയവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് അതിനുള്ള ഒരു വഴിയാണ്. അവർ കാത്തിരിക്കുന്ന, നാം അവരെ വീണ്ടും കാണുമെന്നു പ്രത്യാശിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് അതു നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ തിരിച്ചുനിർത്തുന്നു.