എമ്മവുസ്സിലേക്കുള്ള വഴിയിലെ രണ്ടു ശിഷ്യന്മാർക്ക് എല്ലാ വസ്തുതകളും അറിയാമായിരുന്നു. ക്രൂശിനെക്കുറിച്ചും ഒഴിഞ്ഞ കല്ലറയെക്കുറിച്ചും അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നു. ദൂതന്മാരെക്കുറിച്ചുള്ള സ്ത്രീകളുടെ കഥ അവർ കേട്ടിരുന്നു. എന്നിട്ടും ‘ഞങ്ങൾ ആശിച്ചിരുന്നു’ എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, ദുഃഖിതരായി, അവർ യെരൂശലേമിൽനിന്നു നടന്നകലുകയായിരുന്നു. വസ്തുതകൾ വിശ്വാസമായി മാറിയിരുന്നില്ല.
കാര്യങ്ങൾ മാറ്റിയതു യേശുവിനോടൊപ്പമുള്ള സമയമാണ്. അവൻ അവരോടൊപ്പം നടന്നു, അവരുടെ നിരാശ കേട്ടു, തിരുവെഴുത്തുകൾ വ്യാഖ്യാനിച്ചു, അവരുടെ മേശയ്ക്കൽ ഇരുന്നു. അവൻ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ഹൃദയം കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു; എന്നാൽ അവൻ അപ്പം നുറുക്കിയപ്പോൾ മാത്രമാണ് അവർ അവനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.
ഓരോ കുർബ്ബാനയുടെയും രൂപം ഇതാണ്. നാം നമ്മുടെ നിരാശകളുമായി വരുന്നു. തിരുവെഴുത്തുകൾ വായിക്കപ്പെടുന്നതും വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നതും കേൾക്കുന്നു. പിന്നെ അപ്പം എടുക്കപ്പെടുന്നു, അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നു, നുറുക്കപ്പെടുന്നു, നല്കപ്പെടുന്നു. എമ്മവുസ്സിലെന്നപോലെ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ കർത്താവ് മേശയ്ക്കൽ നമുക്കു വെളിപ്പെടുന്നു; എത്ര വൈകിയാലും, മറ്റുള്ളവരോടു പറയുവാൻ നാം വീണ്ടും പുറത്തേക്ക് അയക്കപ്പെടുന്നു.