ഒരാൾ നമുക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതു കേൾക്കുന്നതു ഹൃദയസ്പർശിയാണ്. രാത്രിയിൽ ഒരു വല്യമ്മച്ചി, കട്ടിലിനരികിൽ ഒരു മാതാവോ പിതാവോ, ആശുപത്രിയിൽ ഒരു സ്നേഹിതൻ. യോഹന്നാൻ 17-ൽ യേശു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതു നാം കേൾക്കുന്നു; ഇരുപതാം വാക്യത്തിൽ അവൻ നമ്മിലേക്കു തിരിയുന്നു: ഇവർക്കു വേണ്ടിമാത്രമല്ല, ഇവരുടെ വചനത്താൽ എന്നിൽ വിശ്വസിപ്പാനിരിക്കുന്നവർക്കു വേണ്ടിയും. അന്നുമുതലുള്ള ഓരോ ക്രിസ്ത്യാനിയും അതിൽപ്പെടുന്നു.
അവൻ എന്താണ് ചോദിക്കുന്നത്? നമ്മെ ലോകത്തിൽനിന്ന് എടുത്തുമാറ്റണമെന്നല്ല, ലോകത്തിനുള്ളിൽ ദുഷ്ടനിൽനിന്നു കാക്കണമെന്ന്. സത്യത്താൽ നാം വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടണമെന്ന്. അവനും പിതാവും ഒന്നായിരിക്കുന്നതുപോലെ നാം ഒന്നാകണമെന്ന്. നാം അവന്റെ മഹത്വം കാണുകയും പിതാവിന്റെ സ്നേഹം അറിയുകയും ചെയ്യണമെന്ന്. ഐക്യമുള്ളതും വിശുദ്ധവും സ്നേഹം നിറഞ്ഞതുമായ ഒരു സഭയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള പ്രാർത്ഥനയാണിത്.
ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ സഭ എപ്പോഴും അങ്ങനെയല്ല. നമ്മുടെ ഭിന്നതകൾ നമുക്കു നന്നായി അറിയാം. എന്നാൽ ഈ പ്രാർത്ഥന നിലച്ചിട്ടില്ല. സ്വർഗ്ഗാരോഹണത്തിനും പെന്തിക്കോസ്തിക്കും ഇടയിൽ സഭ ആത്മാവിനായി കാത്തിരിക്കുകയും യേശുവിനോടൊപ്പം പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ ഇടവകയിലും കുടുംബത്തിലും ഐക്യത്തിനായി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ പറ്റിയ ആഴ്ചയാണിത്; പരിഹരിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു ബന്ധത്തിൽനിന്നു തുടങ്ങാം.