യേശുവിന്റെ ഈ ചിത്രം നമ്മെ ചിരിപ്പിക്കാനുള്ളതാണ്. കണ്ണിൽനിന്ന് ഒരു പലക തള്ളിനില്ക്കുന്ന ഒരാൾ, സഹോദരന്റെ കണ്ണിലെ ഒരു പൊടിത്തരി എടുക്കാൻ അടുത്തേക്കു കുനിയുന്നു. നമ്മെത്തന്നെ അതിൽ തിരിച്ചറിയുന്നതുകൊണ്ടാണ് നാം ചിരിക്കുന്നത്. മറ്റുള്ളവരുടെ തെറ്റുകൾ കാണാൻ എപ്പോഴും എളുപ്പമാണ്.
ആരെയും അവരുടെ തെറ്റുകൾ കാണാൻ നാം ഒരിക്കലും സഹായിക്കരുതെന്ന് യേശു പറയുന്നില്ല. ആദ്യം നമ്മുടെ സ്വന്തം തെറ്റുകൾ കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്നാണ് അവൻ പറയുന്നത്. സ്വന്തം പാപത്തെ സത്യസന്ധമായി നേരിട്ട ഒരാൾ മറ്റുള്ളവരോടു സംസാരിക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ സൌമ്യനും വ്യക്തതയുള്ളവനുമായിരിക്കും. അങ്ങനെ ചെയ്യാത്തയാൾ ഒരു കുരുടനായ വഴികാട്ടിയാകുന്നു.
അവസാനത്തെ വചനം കണ്ണാടിയെ വീണ്ടും ഉള്ളിലേക്കു തിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ വാക്കുകൾ വരുന്നതു ഹൃദയത്തിൽ നാം സംഭരിച്ചിരിക്കുന്നതിൽനിന്നാണ്. വീട്ടിൽ നമ്മുടെ വായിൽനിന്നു വരുന്നതു പലപ്പോഴും കഠിനമാണെങ്കിൽ, നാവിനെ സൂക്ഷിക്കുക മാത്രമല്ല പരിഹാരം. നാം സംഭരിക്കുന്നതിനെ മാറ്റുക: പ്രാർത്ഥനയിലൂടെ, നാം കാണുന്നതിലൂടെയും വായിക്കുന്നതിലൂടെയും, നാം കൂട്ടുകൂടുന്നവരിലൂടെയും.