ശിഷ്യന്മാരുടെ കണക്കു ശരിയായിരുന്നു. അഞ്ചപ്പവും രണ്ടു മീനുംകൊണ്ട് അയ്യായിരം പേരെ ഊട്ടാനാവില്ല. ആഹാരം വാങ്ങാൻ എല്ലാവരെയും പറഞ്ഞയക്കണമെന്ന അവരുടെ നിർദ്ദേശം പ്രായോഗികമായിരുന്നു. പകരം യേശു അസാദ്ധ്യമായ ഒന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു: നിങ്ങൾ തന്നേ അവർക്കു ഭക്ഷിപ്പാൻ കൊടുപ്പിൻ.
അവരുടെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്നതു തികയുമായിരുന്നില്ല; തികയും എന്നു യേശു ഭാവിച്ചതുമില്ല. അവൻ അതെടുത്ത്, സ്വർഗ്ഗത്തേക്കു നോക്കി, അനുഗ്രഹിച്ചു നുറുക്കി, പങ്കുവെക്കാൻ അവർക്കുതന്നെ തിരികെ കൊടുത്തു. വിളമ്പിയതു ശിഷ്യന്മാർതന്നെയാണ്. അവർ അതു കൈമാറിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, അവരുടെ കൈകളിലാണ് അത്ഭുതം സംഭവിച്ചത്.
പലപ്പോഴും നാം ഒരു ആവശ്യത്തെയും നമ്മുടെ കൈയിലുള്ളതിനെയും നോക്കി, പ്രതീക്ഷയില്ല എന്നു തീരുമാനിക്കുന്നു. ഒരു ഇടവകയുടെ ബജറ്റ്, ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ശക്തി, ഒരാളുടെ സമയം. നാം എപ്പോഴും ഒരു അത്ഭുതം കാണുമെന്ന് ഈ സുവിശേഷം വാഗ്ദത്തം ചെയ്യുന്നില്ല. എന്നാൽ യേശുവിനു കൊടുക്കുന്ന ചെറിയവ പിന്നെ ചെറിയവയല്ല എന്ന് അതു പറയുന്നു. അപ്പം കൊണ്ടുവരിക; അവൻ അതിനെ അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ.