ദുഃഖം പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടാണ് സ്ത്രീകൾ കല്ലറയ്ക്കൽ വന്നത്. യേശു മരിക്കുന്നത് അവർ കണ്ടിരുന്നു; അവനെ വെച്ച സ്ഥലവും കണ്ടിരുന്നു. മരിച്ചുപോയ ഒരു സ്നേഹിതന്റെ അരികിൽ ഇരിക്കാനാണ് അവർ വന്നത്. പകരം നിലം കുലുങ്ങി, ഒരു കല്ല് ഉരുണ്ടുമാറി, അവൻ അവിടെ ഇല്ല എന്നു വന്നു കാണുവാൻ ഒരു ദൂതൻ അവരോടു പറഞ്ഞു.
അവർ “ഭയത്തോടും മഹാസന്തോഷത്തോടും” കൂടി ഓടിപ്പോയി എന്നു മത്തായി പറയുന്നു. രണ്ടും ഒരുമിച്ച്. ഉയിർപ്പ് അവരുടെ ഭയത്തെ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ഇല്ലാതാക്കിയില്ല. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മോശമായ ആഴ്ചയിലൂടെയാണ് അവർ കടന്നുവന്നത്. പക്ഷേ സന്തോഷം വന്ന് ഭയത്തിന്റെ അരികിൽ നിന്നു; പിന്നെ യേശുതന്നെ വഴിയിൽ അവരെ എതിരേറ്റ്, നിങ്ങൾക്കു വന്ദനം എന്നു പറഞ്ഞു.
നമ്മിൽ പലരും എന്തെങ്കിലും ചുമന്നുകൊണ്ടാണ് ഉയിർപ്പിലേക്കു വരുന്നത്: ഒരു രോഗം, ഒരു നഷ്ടം, തിങ്കളാഴ്ചയും മാറാതെ നില്ക്കുന്ന ഒരു ആകുലത. അവ യഥാർത്ഥമല്ല എന്ന് ഉയിർപ്പു ഭാവിക്കുന്നില്ല. അവയ്ക്കല്ല അവസാനവാക്ക് എന്ന് അതു പറയുന്നു. ക്രിസ്തു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു; ലോകാവസാനത്തോളം എല്ലാനാളും അവൻ നമ്മോടുകൂടെ ഉണ്ട്.