സുവിശേഷങ്ങളിലെ ഏറ്റവും പ്രയാസമുള്ള സംഭാഷണങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്. ഒരു അമ്മ രോഗിയായ കുഞ്ഞിനുവേണ്ടി സഹായം ചോദിക്കുന്നു; യേശു ആദ്യം ഒന്നും പറയുന്നില്ല, പിന്നെ തന്നെ അവളുടെ അടുക്കലേക്ക് അയച്ചിട്ടില്ല എന്നു പറയുന്നു, പിന്നെ ഒരു അധിക്ഷേപംപോലെ തോന്നുന്ന ഒരു വാക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നു. വായിക്കാൻ അസ്വസ്ഥത തോന്നുന്നു; അങ്ങനെ തോന്നാൻ തന്നെയാണ്.
ശ്രദ്ധേയമായത് ആ സ്ത്രീയാണ്. അവൾ കോപിച്ചു പോകുന്നില്ല; താൻ സഹായം അർഹിക്കുന്നു എന്നു വാദിക്കുന്നുമില്ല. യേശുവിന്റെ സ്വന്തം ചിത്രം എടുത്ത് അവൾ ഒരു പ്രാർത്ഥനയാക്കുന്നു: നായ്ക്കുട്ടികൾക്കും നുറുക്കുകൾ കിട്ടുന്നുണ്ടല്ലോ. അവന്റെ മേശയിൽ തന്റെ മകൾക്കും വേണ്ടത്ര ഉണ്ട് എന്ന് അവൾ വിശ്വസിക്കുന്നു. മത്തായിയിൽ മറ്റാരുടേതിലും ഉപരിയായി യേശു അവളുടെ വിശ്വാസത്തെ പുകഴ്ത്തുന്നു.
നമ്മിൽ മിക്കവരും പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ട് ഒന്നും കേൾക്കാതിരുന്നിട്ടുണ്ട്. നിർത്താനാണ് പ്രലോഭനം. ഈ സ്ത്രീ മറ്റൊരു വഴി കാണിക്കുന്നു: വന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുക, മുട്ടുകുത്തിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുക; വേണമെങ്കിൽ ചുരുക്കി പറയുക: “കർത്താവേ, എന്നെ സഹായിക്കേണമേ”. മൌനം എപ്പോഴും ഇല്ല എന്ന ഉത്തരമല്ല. ചിലപ്പോൾ അതു വിശ്വാസത്തിനു വളരാനുള്ള ഇടമാണ്.